plusresetminus
۰
کد مطلب : ۵۳۴۴
انتخاب شما برای اوقات فراغت تماشای تلویزیون است؟

شاید بهتر باشد اصلا تماشا نکنید

تماشای تلویزیون چه اشکالی دارد؟ تماشای روزی یکی دو ساعت تلویزیون هیچ اشکالی ندارد اما دلایل زیادی وجود دارد که شما بیشتر از این زمان نباید تلویزیون تماشا کنید.
تاریخ انتشارسه شنبه ۳ تير ۱۳۹۹ - ۱۲:۳۹
شاید بهتر باشد اصلا تماشا نکنید
احتمال دارد شما در حال حاضر  جزو بازنشستگانی باشید که بیشتر زمانتان را صرف تماشای تلویزیون می‌کنید و ما بقی زمانتان را غر می‌زنید که چه زندگی کسل‌کننده و بی‌معنایی.
نگران نباشید درمانی برای این بی‌حوصلگی  و کسل بودنتان وجود دارد. خبر خوب این است که خودتان می‌توانید مشکل را حل کنید.
اگر می‌خواهید بر بیحوصلگی‌تان ‌غلبه کنید. باید منشاء پیدایش آن را بیابید. مطمئن باشید که تنها یک منشا وجود دارد.
اگر هنوز هم متوجه منظور ما نشده‌اید به این جمله توماس دیلان توجه کنید:« یک عاملی باعث بی‌حوصلگی من شده است و من فکر می‌کنم آن عامل خودم هستم.»
 تماشای تلویزیون می‌تواند یکی از انتخاب‌های شما باشد، البته انتخاب مناسبی برای گذران سال‌های بازنشستگی نیست.
اگر هنوز بازنشسته نشده‌اید اما بیشتر زمان فراغت‌تان را مقابل تلویزیون می‌گذرانید، مسلما این روش تمرین خوبی برای داشتن یک دوران بازنشستگی فعال نخواهد بود.

تماشای تلویزیون چه اشکالی دارد؟

ممکن است شما این سوال را در دفاع از یکی از دوستان صمیمی‌تان بپرسید. تماشای روزی یکی دو ساعت تلویزیون هیچ اشکالی ندارد اما دلایل زیادی وجود دارد که شما بیشتر از این زمان نباید تلویزیون تماشا کنید.
بزرگترین دلیل این این است که ملالت و کسلی در دوران بازنشستگی توسط آنهایی که بیشتر زمانشان را صرف تماشای تلویزیون می کنند بیشتر تجربه می‌شود و می‌تواند شکلی از خودکشی در دراز مدت باشد. اگر قرار است بازنشسته شوید و تنها تلویزیون تماشا کنید خودتان را در موقعیت بدی قرار داده‌اید. این کار همانند این است که چاله‌ای حفر کنید و خودتان را در آن محصور کنید.

این که می‌گویم اصلا تلویزیون تماشا نکنید یک مقدار متعصبانه و شدید به نظر می‌رسد اما با توجه به مضرات تلویزیون بهتر است حتی اگر بازنشسته هم نیستید تماشای آن را محدودکنید. افرادی که به راحتی به انجام یک کار  عادت پیدا می‌کنند بهتر است که عاداتشان را با عادات بهتری مانند ورزش کردن یا نقاشی کردن  جایگزین کنند.
احتمال داشتن یک دوران بازنشستگی شاد و موفق با میزان تماشای تلویزیون رابطه معکوس دارد تماشای تلویزیون برای بیشتر مردم رضایت کمی را به همراه دارد با اینکه تعداد زیادی از افراد اعتراف می‌کنند که زیاد تلویزیون تماشا می‌کنند اما دلیل آنها برای این تماشا این است که این روش از آسان‌ترین روش‌های پرکردن اوقات‌فراغت است.
فعالیت‌های رضایت‌بخش‌تر مسلما انگیزه و خلاقیت بیشتری می‌طلبند و باید برایشان زحمت کشید که خیلی از مردم زحمت و تلاش را دوست ندارند.

تماشای تلویزیون هم مثل خیلی از فعالیت‌ها اگر به اندازه و متعادل باشد ضرری ندارد امابیشتر بازنشستگان در تماشای تلویزیون حد اعتدال را رعایت نمی‌کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد که امروزه یک بازنشسته در آمریکای شمالی به طور میانگین هفته‌ای 26 ساعت را صرف تماشای تلویزیون می‌کند یعنی تقریبا روزی 4 ساعت، یادتان باشد که بسیاری از بازنشستگان فعال و پویا به سختی 4 ساعت زمان برای تماشای تلویزیون در کل تابستان و پاییز  پیدا می‌کنند. بعضی از آنها حتی تلویزیون ندارند.
اگر میانگین زمان تماشای تلویزیون 4 ساعت در روز است پس یعنی خیلی از بازنشستگان حتی زمان بیشتری مانند 8 ساعت یا بیشتر را صرف تماشای تلویزیون می‌کنند. یک بازنشستگی شاد  و سرحال و پر انرژی داشتن مستلزم این است که شما کاری انجام دهید و احساس کارایی داشته باشید، مسلما تماشای روزی هشت ساعت یا بیشتر تلویزیون روی کاناپه به شما چنین احساسی نمی‌دهد. تماشای تلویزیون یک مشغولیت جسمی و روحی اندک است. تلویزیون در واقع زمانی را که قرار است صرف ارتباطات اجتماعی با انسان‌های واقعی شود را از افراد می‌گیرد. همانطور که بعدا اشاره خواهیم کرد ارتباطات انسانی عمیقا موجب شادمانی فرد می‌‎شوند. دیوید کمپل به همراه یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه هاروارد گزارش دادند که تماشای تلویزین اثری منفی بر زندگی اجتماعی افراد دارد.

افرادی که سرگرمی ‌اصلی زندگی‌شان تماشای تلویزیون است احتمال کمتری دارد که در مهمانی‌های شام شرکت کنند، دوستانشان را ملاقات کنند یا به پیک نیک بروند و خون اهدا کنند و یا کارت پستال برای دیگران بفرستند علاوه بر این، همین گروه اعلام کردند که تماشای زیاد تلویزیون با رفتارهای پرخاشگرانه و تند و تیز افراد مرتبط است.
افرادی که بیش از حد تلویزیون تماشا می‌کنند در شخصیت‌شان نقصی نمایان می‌شود و احتمال بیشتری وجود دارد که از آنها رفتارهای پرخاشگرانه و بی‌ادبانه سر بزند.
هموند استیت 61 ساله بعد از اینکه چهار سال از بازنشستگی‌اش گذشته بود به این نتیجه رسید که بازنشستگان می‌توانند چند کار مفید انجام دهند؛«می توانید کارکنید، بازی و سرگرمی داشته باشید، بخوابید، می‌توانید از نظر روحی خودتان را ارتقا و رشد دهید و یا سلامتی خودتان را ارتقا دهید و مشغول فعالیت‌های اجتماعی یا آموزشی شوید تا آنجایی که من میدانم کار دیگری وجود ندارد که شما بتوانید انجام دهید و من دوران بازنشستگی فوق العاده‌ای داشتم.خیلی بهتر از تصورم.»
دقت کنید که استیت تماشای تلویزیون را در لیست کارهایی که می‌توانید انجام دهید قرار نداد. تلویزیون در بهترین حالت یک سرگرمی سطحی فراهم می‌کند که این به جای تقویت و تحریک مغز موجب پژمردن و پلاسیدگی ذهنی می‌شود. همه ما بعد از تماشای تلویزیون به ندرت احساس سر زندگی و  بشاشی داریم در عوض امکان دارد که احساس خلاء و تهی بودن داشته باشیم.

خلاصه اینکه تلویزیون برای بازنشستگانی که هیچ هدف مهم و یا کار جالبی برای انجام دادن ندارند. می‌تواند  پرکننده اوقاتشان باشد. اما نقش پررنگی در کاهش کسلی و بی‌حوصلگی نخواهد داشت.
آنچه به بازنشستگان در رفع کسالت و ملالت‌شان کمک خواهد کرد این است که از روی کاناپه بلند شوند و به دنبال کارها و فعالیت‌های جدید بروند. دان میگوئل روئیز در کتابش با عنوان آن چهار پیمان اینگونه می‌گوید:« کار و فعالیت یعنی به طور کامل زندگی کردن بیکاری هم راهی است که ما از آن طریق زندگی را انکار می‌کنیم. بیکاری یعنی هرروز مقابل تلویزیون نشستن برای سالها، تنها به این دلیل که از زنده و پویا بودن و خطر کردن برای ابراز خودتان می‌ترسید و واهمه دارید.»
 
منبع : از کتاب «چگونه بازنشستگی شاد داشته باشیم»، نوشته ارنی جِی زلینسکی
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما